Dikkat ettiniz mi? Artık hayatın "dizinin dibine oturup" saatlerce dinlenecek, iki kelimesiyle dünyayı yerinden oynatacak olgunlukta insanları bulmak ne kadar zorlaştı.
Eskiden mahallede bir kasaba, evde bir büyüğe, sokakta yolu yordamı bilen birine rastlardınız. O insanların gözlerine baktığınızda bir tarih, bir sabır, dökülen alın terinin rengini görürdünüz. Oturur, dinlerdiniz. Çünkü bilirdiniz ki o kelimelerin arkasında süzülmüş bir ömür var. O cümleler birer öğüt değil, adeta hayatın patikalarında yürürken düşe kalka öğrenilmiş birer haritaydı.
Bugün ne oldu peki?
Hayat hızlandı; hızlandıkça da sığlaştı. Herkesin anlatacak çok şeyi var ama kimsenin dinleyecek sabrı yok. Sosyal medyanın o parlak ekranlarında herkes kahraman, herkes haklı, herkes en mutlu. Ama hikâyelerin içi boşaltıldı. 15 saniyeye sığdırılan cümlelerin ne bir kokusu kaldı ne de bir tortusu. Bir çırpıda tüketilen, tüketilip unutulan hikâyeler... Oysa gerçek bir hikâye acıyla, sabırla, yanmakla, pişiyle yazılır. İçinde gözyaşı olmayan, rüzgârda sallanmamış bir hayatın başkasına verebileceği ilham da ne yazık ki en fazla bir ekran kaydırma süresi kadar oluyor.
Çünkü artık insan hayatı bir tecrübe alanı değil, bir "içerik" hammaddesi.
Her anı kaydetmek, her duyguyu paketlemek, her sevinci ya da acıyı başkalarının beğenisine sunmak zorundayız sanki. Hayatlarımızı birer içerik değirmenine attık; ruhumuzu, zaaflarımızı, hatta en mahrem acılarımızı bile bu değirmende öğütüp dijital birer tüketim malzemesine dönüştürdük. Ürettikçe çoğaldığımızı sandık ama tüketildikçe insanlığımızın içi boşaldı. Takipçi sayıları arttı belki ama geride ne bir bilgelik ne de sığınacak sahici bir liman kaldı.
Bizler, hayatın o demir leblebi tecrübelerinden tat almayı unuttuk. Kolay yoldan öğrenmek, hiç yorulmamak, hiç yanılmamak istiyoruz. Oysa insanın ruhunu olgunlaştıran şey, o derviş sabrıyla dinlenen hayat dersleridir; bir ekran ışığının yansıması değil.
Belki de yeniden o derinliği aramanın vakti geldi. Bu devasa içerik gürültüsünün kenarına oturup, hayatın gerçek tecrübelerinden ilham alacağımız o samimi insanları, o içi dolu hikâyeleri yeniden hatırlamaya ve en önemlisi, kendi hikâyemizin içini doldurmaya ihtiyacımız var.
Çünkü en büyük miras, arkamızda bıraktığımız ışıltılı pikseller değil; bir insanın hayatına dokunabilmiş, sahici ve derin bir izdir.